Nie odebrała więc wiadomości o rozprzestrzeniającej się wszędzie Zarazie Subliminalnej, która odbierała istotom wszelką Chęć. Nie wiedziała nic o wielkiej chmurze technicznej i jej elektromagnetycznym oddziaływaniu. Pewnego dnia ostatecznie zerwała kontakt, wyrzucając za okno swój komunikator.  Wtedy duszki otuliły jej dom elektrycznym puchem, wpinając swoje kable w każdą szczelinę. Domostwo jest pod napięciem. Nikt nie ma wstępu. Keep Out.

Kiedy substancja subliminalna wypełniła każdą dostępną przestrzeń, elektryczna otulina domu zniknęła. Wyspa zawisła w ciemności. Nadciągnął smutek.  Był gęsty i ciężki. Oblepiał wszystko zrezygnowaną, lepką mazią. 

   Początkowo miał jeszcze różne odcienie – rozpacz, melancholię, tęsknotę, wściekłość… Z czasem wszystkie ustąpiły jednolitej ciemności, która wyciekała zza horyzontu, zacierając różnice pomiędzy nocą a dniem. Wdzierała się pod powieki i łączyła z płynem rdzeniowo-mózgowym. Potem płynęła kręgosłupem, aż do stóp. Może dlatego Arkadii coraz mniej chciało się chodzić. Ciemność była obojętna na uroki i widoki.  

W nielicznych chwilach otrzeźwienia dziewczyna próbowała zrozumieć, co się właściwie dzieje. Jednak myślenie było tak męczące, że za każdym razem, gdy usiłowała połączyć wątki, zaczynał ją morzyć sen.  Miała wrażenie, że coś wewnątrz niej uporczywie umiera i próbuje zabrać ze sobą całą resztę.

Pewnego razu, gdy po raz kolejny tego tygodnia zasnęła przy swoim biurku, z góry, na bardzo cienkiej nitce, spłynęła niewielka Pajęczyca. Lądowała powoli,  kawałek po kawałku, aż postawiła swoje drobne, obute w musze loafersy stopy na głowie Arkadii. Gdy znalazła oparcie i poprawiła ułożenie, zacisnęła wszystkie nóżki na czaszce dziewczyny, mocno zapierając się w sobie. Z jej odwłoku wysunął się ostry, krzemowy kolec. 

Kolec przebił czaszkę i sunął w dół, naruszając ciągłość tkanek i zainstalowanych przez duszki kabli, by połączyć się z Rdzeniem. Kiedy dotarł we właściwe miejsce, zatrzymał się.  Wtedy Pajęczyca zlizała kroplę krwi, która wypłynęła z ranki, i zabrała się do roboty. Wiedziała, że jest tylko jedno rozwiązanie. Dlatego musiała tu przyjść.

Szczęka Arkadii, od miesięcy napięta, nagle się rozluźniła. Z kącika ust popłynęła strużka śliny. Yhmmm – westchnęła, odpływając jeszcze głębiej. 

Pajęczyca spojrzała tęsknie w dół jednym z wielu pięknych, pociągniętych odblaskowym eyelinerem oczu. Pozostałe były zamknięte. Ciężkie, srebrzyste powieki połączone z krzemowym kolcem. 

Po chwili jej odnóża zaczęły się rytmicznie poruszać i wysnuwać nici miękkiej pajęczyny. A z malutkiego głośnika popłynęła muzyka. Pomyślała, że puści nutę, bo wiele godzin miała jeszcze spędzić w tym miejscu, w skupieniu otulając głowę Arkadii swoim filigranowym dziełem. Płyn rdzeniowo-mózgowy  cicho zaszemrał: Calling all active agents.